دعای امام حسین علیه السلام در هنگام بلا

دعای حضرت امام حسین علیه السلام در هنگام بلا و محنت

سید ابن طاووس می گوید؛ حضرت امام حسین(ع) یک به یک منازل را پشت سر گذاشتند، به کربلا که رسیدند از اطرافیان سوال کردند که نام این زمین چیست؟ گفته شد کربلا. امام دعا کردند:

«اللهم انی اعوذ بک من الکرب و البلا؛ خدایا ! من از کرب و بلا به تو پناه می جویم.»

 سپس فرمودند: پیاده شوید! این مکان، جایگاه فرود بار و اثاثیه ماست و محل ریختن خون ما و محل قبور ماست، جدم رسول خدا صلی الله و علیه و آله وسلم مرا چنین حدیث کرده است.

بلا هم به معنای رنج و محنت و گرفتاری است، هم به معنای آزمایش و امتحان. اغلب رنج ها و گرفتاری ها مایه آزمون انسانها در زندگی و در طریق دینداری است. کربلا(کرب و بلا) نیز آمیخته ای از عظیم ترین رنجها و محنت ها بود و هم بزرگترین آزمایش تاریخی برای اهل حق و باطل، تا موضع خویش را مشخص سازند. لذا کربلا هم آزمایش خلوص، فداکاری و عشق اباعبدالله(ع) و خاندان و یاران اوست و هم آزمایشگاه کوفیان و مدعیان نصرت و یاری و نیز حکام اموی بود که نسبت به فرزند پیامبر و حجّت الهی آنگونه رفتار کردند. اباعبدالله(ع) در اشاره به جنبه آزمونی بلاها در کشف جوهره دینداری و میزان تعهد، در خطبه ای فرمودند: مردم بنده دنیایند و دین بر زبانشان شیرین است و تا زندگیشان بچرخد و آسوده باشند، دم از دین می زنند، اما آنگاه که با بلا آزموده شوند، دینداران اندک می شوند.» چه آزمایشی سخت تر از اینکه حجّت خدا را در محاصره دشمنان ببینند و به خاطر دنیا طلبی و بیم از مرگ، دست از یاری او بردارند. خلاصه اینکه علاوه بر اباعبدالله و یارانش، فرزندان و اهل بیت وی نیز گرفتار امواج بلا و عطش شدند و همه در آزمایش کربلا، رو سفید و پیروز از آزمون برآمدند و کلام حسین(ع) در واپسین لحظات، حکایتگر رضا و تسلیم بود

«الهی رضا بقضائک و تسلیما لامرک»  

از اینگونه دعا کردن امام (ع) برداشت می شود که انسان در هر شرایط سخت و دشوار و هنگام بلاهای بزرگ باید به خداوند پناه  ببرد و راضی به رضای حضرت حق و تسلیم قضا و قدر الهی باشد.

emamhosein015
منشورات ـ کتب ادعیه و زیارات