تبتّل

کلیدواژه: تبتّل   >   بریدن از ماسوای و پیوستن بخدا

تبتّل واژه مصدر باب تَفعُّل و از مادّه ب ت ل به معنای قطع کردن، جدا کردن و ممتاز ساختن است.

در قرآن کریم تبتّل یک بار به کار رفته است و بسیاری از مفسران آن را اخلاص در دعا یا در عبادت معنا کرده اند. برخی مفسران نیز معانی دیگری ذکر کرده اند، از جمله توکل، رها کردن دنیا، جلب کردن رضای خدا و انقطاع از غیر حق برای طاعت و عبادت.
در آیه ۸ سوره مزمل به شایسته بودن دعا، همراه با اشاره انگشت دستوراتی وارد شده است:
« وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا ؛ و نام پروردگار خود را یاد کن و تنها به او بپرداز.»
در روایات شیعی از ائمه علیهم السلام نقل شده که تبتّل به معنای «دست تضرع و زاری به درگاه خدا برآوردن» است.
در روایات براى دعا کننده برحسب حالات وى کیفیتهاى گوناگونى ذکر شده است که حالت تبتل و انقطاع از جمله آنها است. دعاکننده در این حالت با یک انگشت ـ که در برخى روایات، انگشت سبابه دست چپ ذکر شده به ـ بالا و پایین اشاره مى‌ کند.

منشورات ـ کتب ادعیه و زیارات